In de kist lag een dik boek, gewikkeld in bruin doek dat was behandeld om water buiten te houden. Daaronder lagen drie papieren enveloppen die met een touwtje aan elkaar waren vastgebonden. Eddie leunde voorover. Op de eerste stond zijn naam. ‘Dat is mijn loon,’ zei hij. Molly bekeek de enveloppen zonder ze te openen. Ze waren alle drie nog verzegeld.
“Er was geen overval,” zei Hank zachtjes. Nell haalde voorzichtig een opgevouwen brief tevoorschijn van onder de enveloppen en reikte die aan hem aan. „Lees deze alsjeblieft,” zei ze. Hank vouwde het gele papier open. Het was gedateerd op 14 november 1952 en ondertekend door Horace Wakefield. Hank slikte even voordat hij de woorden hardop voorlas, terwijl iedereen in de buurt dichterbij leunde om te kunnen horen.
“Vaar vanavond met de Dora Lee naar Norfolk, met een volle lading. Het weer maakt me niets uit. De boot is verzekerd. Als je weigert, zullen jij en je mannen nooit meer voor mij werken.” Hank liet de brief zakken. Niemand zei iets. Grant staarde naar het zand. Nell pakte het logboek van de kapitein. ‘Er staat nog meer,’ zei ze.