Vrouw schenkt haar trouwjurk aan een kringloopwinkel en komt er vervolgens iets verrassends over te weten

Susan belde die middag weer. “De specialist is langs geweest,” zei ze. Claire ging meteen rechtop zitten. “En?” “Hij heeft een label in de voering gevonden.” Claire fronste haar wenkbrauwen. ‘Ik heb er nooit een gezien.’ ‘Wij in eerste instantie ook niet. Het is heel klein en gedeeltelijk bedekt door latere stiksels.’ Susan las de naam hardop voor. Claire herkende die niet. ‘Zou ik dat moeten doen?’ vroeg ze. ‘Blijkbaar heeft de ontwerper slechts een beperkt aantal bruidsjurken gemaakt.’

Claire reed terug naar de winkel. Deze keer lag de jurk op een beklede tafel in het kantoor. Een man genaamd Victor Hardy stond ernaast, met dunne witte handschoenen aan. ‘Was u de eigenaar?’ vroeg hij. ‘Al bijna twintig jaar.’ Victor tilde voorzichtig een stuk van de rok op. ‘Weet u waar degene die het aan u heeft verkocht, het vandaan had?’ Claire schudde haar hoofd. ‘Ik heb het gekocht bij een kleine bruidswinkel die zijn deuren sloot. Het was een showmodel. Ik kreeg er enorm veel korting op.’

Victor keek geïnteresseerd. “Dat zou heel wat kunnen verklaren.” Hij wees naar het stikwerk onder het lijfje. “Dit is niet in massa geproduceerd.” Claire leunde dichterbij. “Wat bedoel je daarmee?” Victor wierp een blik op Susan voordat hij antwoordde. “Het betekent dat we het exacte model moeten achterhalen.” Claire keek naar de groene versieringen rond de halslijn. ‘En die?’ Victor aarzelde even. ‘Die laten we apart onderzoeken.’ Het werd plotseling heel stil in de kamer. ‘Waarop onderzoeken?’ vroeg Claire. Victor antwoordde: ‘Daar wil ik nu nog geen gok over doen.’