Twee dagen later kwam Claire terug voor wat Susan ‘het eindexamen’ noemde. Deze keer had Victor nog een specialist meegenomen, een edelsteenkundige genaamd Leah. Claire voelde zich bijna een beetje beschaamd toen ze zag hoe professionals zich verzamelden rond een jurk die ze ooit achterin een kast had opgeborgen. Leah legde een van de groene stenen onder een klein instrument en bestudeerde die zwijgend. ‘Kun je er iets over zeggen?’ vroeg Claire. Leah keek niet op. ‘Ik kan je wel zeggen dat het geen gewoon glas is.’
Claires hart sloeg een slag over. ‘Wat zijn het dan?’ Leah haalde de jurk onder de lamp vandaan. ‘Ik wil er eerst een paar bekijken voordat ik iets definitiefs zeg.’ Ze bekeek de steentjes één voor één, terwijl Victor foto’s vergeleek met pagina’s uit een oude designercatalogus. Claire liep naar het raam; ze kon niet stilzitten. ‘Dit is belachelijk,’ mompelde ze. Susan glimlachte. ‘Je hebt een trouwjurk gedoneerd. Je had toch geen forensisch onderzoek verwacht?’ Claire moest ondanks zichzelf lachen. ‘Precies.’
Uiteindelijk riep Victor haar terug naar de tafel. Hij was gestopt met het doorbladeren van de catalogus. Er lag een pagina open voor hem. „Ik denk dat we het gevonden hebben,” zei hij. Claire keek naar de oude foto. De jurk leek onmiskenbaar op die van haar. „Wat is het dan?” Victor wisselde een blik met Leah. ‘Voordat we daar antwoord op geven,’ zei hij, ‘moet je weten dat deze jurk veel zeldzamer is dan we eerst dachten.’ Leah knikte. ‘En de stenen zijn precies wat we vreesden – of hoopten – dat ze zouden zijn.’