De schok veranderde al snel in een praktisch probleem. De jurk was technisch gezien eigendom van de kringloopwinkel. Claire had hem vrijwillig gedoneerd en het standaard donatieformulier ondertekend. Susan legde de papieren op het bureau. “Als je hem terug wilt, ben ik bereid om met ons bestuur te praten,” zei ze. Claire keek verbaasd. ‘Zou je iets teruggeven dat zoveel waard is?’ Susan haalde haar schouders op. ‘Je hebt het gedoneerd in de veronderstelling dat het een gewone tweedehandsjurk was. Dit is geen gewone situatie.’
Daniel kwam die avond naar de winkel om Claire te vergezellen. Hij bleef op enkele feet afstand van de jurk staan, alsof die plotseling gevaarlijk zou kunnen worden. „Negentigduizend dollar,” zei hij zachtjes. Claire lachte. „Dat heb je nu al zes keer gezegd.” „Omdat ik het nog steeds niet kan geloven.” Susan legde uit dat een veilinghuis al belangstelling had getoond. Een deel van Claire wilde de jurk mee naar huis nemen en achter slot en grendel bewaren. Een ander deel herinnerde zich waarom ze hem überhaupt had gedoneerd. „Hij heeft jarenlang in mijn kast gehangen,” zei ze. „Wat zou ik er nu mee moeten doen?”
Na een lang gesprek nam Claire een besluit. Ze zou de jurk niet terugvragen. In plaats daarvan vroeg ze of deze op professionele wijze geveild kon worden, waarbij de opbrengst ten goede zou komen aan het liefdadigheidswerk van de kringloopwinkel. Susan staarde haar aan. „Weet je het zeker?” Claire keek naar de jurk. „Ik heb hem al eens weggegeven,” zei ze. „Ik wil niet dat het prijskaartje verandert aan de reden waarom ik het heb gedaan.“