Samuel deed een stap achteruit en probeerde zijn stem rustig te houden. “Wat is er, meisje? Ben je me nu al vergeten?” grapte hij zachtjes, hoewel zijn hart tegen zijn ribben bonsde. Achter hem knarsten voetstappen over het grind. Sarah stapte uit de schaduwen, haar gezicht strak van verdriet. “Samuel… leg je hand neer,” fluisterde Sarah, terwijl de tranen over haar wang gleden. “Dat is Luna niet. Luna is vier jaar geleden overleden.” De woorden voelden als een fysieke klap en lieten Samuel volledig buiten adem.
Sarah legde uit dat slechts enkele maanden nadat Samuel was ontslagen, de intense stress van de publieke vertoning ervoor zorgde dat Luna ernstige, vroegtijdige weeën kreeg. “Er waren catastrofale complicaties,” onthulde Sarah. “Omdat Vance jou en je tijd weg had verboden, liet Luna het veterinaire team niet in haar buurt komen. Ze vocht zo hard als ze kon, maar haar hart gaf het op. Vance stopte de hele tragedie in de doofpot en vervalste de openbare gegevens om de beurswaarde van de dierentuin te beschermen. Daarom begon ik bewijs te verzamelen om hem te vernietigen. De tijger waar je nu naar kijkt… is Kira. Zij is Luna’s weesdochter, de baby die jij nooit hebt kunnen opvoeden.”