De volgende ochtend besloot Mark het anders aan te pakken. Hij ging naar beneden om Duke wat genegenheid te tonen, in de hoop zijn zenuwen te kalmeren. Maar op het moment dat Mark zijn hand uitstak om hem te aaien, leunde Duke niet in de aanraking. In plaats daarvan liet hij een scherpe, dringende blaf horen en lanceerde zichzelf met een krachtige sprong over het hoge babyhekje. Mark struikelde geschrokken achterover toen Duke de trap op rende, zijn poten donderend op het hout.
Tegen de tijd dat Mark de overloop bereikte, had Duke de deur van de kinderkamer al opengeduwd. Vanuit Marks perspectief was het een angstaanjagend gezicht. Duke ging sneller dan hij ooit had gedaan en negeerde Marks commando’s volledig. Hij sprintte de kamer in, zijn ogen wild.
Mark keek vol afgrijzen toe hoe Duke op de luiertafel sprong en toen op het glazen raam af stormde, er met zijn schouder tegenaan slaand alsof hij probeerde door te breken naar de buitenwereld.