Wanhopig op zoek naar antwoorden, laadde Mark Duke in de auto en ging op weg naar de dierenarts. Hij verklaarde de plotselinge agressie, het longeren naar de wieg en het onophoudelijke blaffen. De dierenarts onderzocht alles, van oorontsteking tot neurologische problemen. Na een uur wachten kwam de dierenarts terug met een verbaasde blik. “Fysiek is Duke perfect,” rapporteerde hij. “Geen pijn, geen ziekte en zijn bloedonderzoek is vlekkeloos.”
De dierenarts suggereerde dat Duke het gewoon moeilijk had om zich aan te passen aan de “nieuwe roedeldynamiek” Hij raadde wat kalmerende feromonen en extra beweging aan, omdat hij dacht dat de hond gewoon overweldigd was door de aanwezigheid van de baby. Mark reed naar huis en voelde zich gefrustreerder dan ooit. Als er lichamelijk niets mis was met Duke, dan was het gedrag puur gedragsmatig, wat betekende dat ze het misschien niet konden “verhelpen”
De rit naar huis was stil, op Duke’s zware ademhaling op de achterbank na.