Leo’s grootmoeder, Evelyn, had altijd eenvoudig gewoond in een klein, verweerd huisje aan de rand van de stad. Ze had geen flatscreentelevisie, reed in een twintig jaar oude sedan en knipte regelmatig kortingsbonnen. Leo was dan ook volkomen geschokt toen ze hen naar zich toe riep, een zware, fluwelen geldkist over de tafel schoof en het slot opende.
Er zat geen geld in, maar een adembenemende collectie zeldzame, antieke smaragden sieraden en ongerepte vintage obligaties. “Neem het,” Evelyn had gefluisterd, haar ogen beneveld. “Dit is mijn hele spaargeld. Ik heb het allemaal gespaard voor jouw gelukkigste dag, Leo.”
Chloe had naar adem gehapt en staarde naar de glinsterende stukken met een vreemde, ademloze intensiteit. Op dat moment dacht Leo dat zijn verloofde gewoon overweldigd was door de pure vrijgevigheid van de oude vrouw. Hij huilde, bedankte Evelyn overvloedig en vertrok met de doos. Maar binnen 48 uur na het aannemen van dat geld, veranderde Chloe’s hele houding volledig..