De internationale overtocht vanaf Heathrow was als een schoolvoorbeeld begonnen. Sandra, een senior stewardess met meer dan tien jaar cabine-ervaring, bewoog zich met geoefende efficiëntie door de premiumsectie. Ze controleerde de sloten in de kombuis, controleerde de passagierslijst en glimlachte hartelijk naar de bekende gezichten van vermoeide reizigers. Elk van de 280 stoelen in het vliegtuig was bezet; het was een volledig volle vlucht, met een stand-by lijst die tientallen mensen bij de gate had laten stranden.
Maar drie uur na de reis, toen de cabineverlichting werd gedimd om de passagiers te laten rusten, veranderde de sfeer subtiel. Sandra verzamelde lege glazen in de buurt van de middelste rijen toen haar ogen instinctief op rij 14 gericht werden. Een jonge vrouw in een oversized beige trui zat vastgepind in de middelste stoel, haar houding ongelooflijk stijf en haar gezicht lijkbleek.
Direct naast haar in de gangstoel zat een man die gevaarlijk dichtbij leunde en agressief door zijn tanden fluisterde. De vrouw zag eruit als iemand die gevangen zat in een levende nachtmerrie, volledig verlamd door de vreemdeling naast haar.