De agenten in burger lieten Daniel Vance onmiddellijk los en hielpen hem zijn gekreukte blazer recht te trekken. Daniel liep recht op de bibberende vrouw af en keek op haar neer met een grimmige, overwinnende uitdrukking. “Dacht je echt dat een last-minute vlucht je zo gemakkelijk zou laten ontsnappen, Chloe? Waar is het geld van mijn familie?” Chloe gaf geen antwoord. Ze staarde hem alleen maar aan, haar lippen krulden in een scherpe, spottende grijns terwijl ze rechtop werd gedwongen door de luchthavenpolitie.
Daniel draaide zich om naar Sandra, zijn intense, witte woede smolt eindelijk in pure, afvoerende opluchting. “Het spijt me voor de chaos, juffrouw,” zei Daniel, zijn stem volledig geaard. “Ik weet dat je dacht dat je een onschuldig persoon beschermde.
Je wist niet dat ze je alleen maar als tactisch schaakstuk gebruikte om mij uit de weg te ruimen zodat zij de voordeur uit kon lopen.” Sandra wankelde een beetje achteruit, het verfrommelde servet nog steeds stevig in haar handpalm geklemd. “Maar… hoe kwam je naast haar terecht? De vlucht was helemaal volgeboekt.”