Precies op de milliseconde dat Daniels ademhaling zich in slaap synchroniseerde, veranderde de houding van de vrouw volledig. Ze draaide haar hoofd naar het gangpad, op zoek naar Sandra. Ze stond niet op en maakte geen geluid. In plaats daarvan hief ze langzaam haar rechterhand op, net hoog genoeg om de rand van de rugleuning te passeren.
Langzaam en opzettelijk plooide de vrouw haar duim in haar handpalm. Daarna vouwde ze haar overige vier vingers eroverheen, waardoor de duim binnenin vast kwam te zitten. Sandra voelde een koude rilling over haar rug lopen. Het was het universele Signaal voor Hulp, het internationale stille noodsignaal dat was ontworpen voor slachtoffers die niet hardop konden praten zonder onmiddellijk fysiek geweld van hun ontvoerder uit te lokken.
De oorspronkelijke publieke veiligheidsuitzending die Sandra jaren geleden had gezien, weerklonk in haar hoofd. Vastbesloten om te handelen, pakte Sandra een standaard blauwe pen van een luchtvaartmaatschappij en een cocktailservet, die ze in de vouw van een reservedeken stopte. Ze gleed door het gangpad, legde de deken op de schoot van de vrouw en zorgde ervoor dat ze de slapende man niet wakker maakte.