De vrouw pakte de pen met een trillende hand, haar knokkels werden wit terwijl ze haar ogen op Daniel naast haar gericht hield. Terwijl zijn ogen gesloten bleven, krabbelde ze haastig een wanhopige boodschap op het servet en schoof het terug in Sandra’s wachtende handpalm. Sandra trok zich terug in de voorste kombuis, uit het zicht, en vouwde het papier open onder het felle tl-licht.
In een verwoed, slordig handschrift stonden een paar angstaanjagende woorden: “Hij volgt me. Hij laat me niet gaan. Bel de politie.” Sandra’s bloed werd helemaal koud. Ze rende meteen naar de intercom van de cockpit en nam contact op met de gezagvoerder om een beveiligde noodoproep door te verbinden via het satellietcommunicatienetwerk rechtstreeks naar de politie van de luchthavenautoriteit op JFK.
“Kapitein, we hebben een zeer riskante stalking- en ontvoeringssituatie in rij 14,” sprak Sandra dringend in de ontvanger. “De vrouwelijke passagier heeft net een briefje gesmokkeld waarin staat dat een man genaamd Daniel Vance haar tegen haar wil vasthoudt. De passagierslijst bevestigt dat ze geen familie zijn. De grondbeveiliging moet ze onderscheppen zodra we landen.”