Het lampje van de veiligheidsgordels ging af en de overvolle cabine barstte uit in de gebruikelijke claustrofobische chaos. Sandra stond bij de voorste uitgangsdeur, haar hart bonkte tegen haar ribben toen rij 14 eindelijk de jetbridge op liep. Ze hield haar ogen gericht op Chloe, die met een stijve, doodsbange stijfheid liep.
Op het moment dat ze door de glazen deuren de bruisende JFK-terminal binnenstapten, stonden er al twee volledig gescheiden teams van politieagenten bij de gate te wachten, die zich met militaire precisie door de bewegende menigte heen sneden. Voordat iemand iets kon zeggen, omsingelde het eerste team van drie agenten in burger, gestuurd door Sandra’s telefoontje tijdens de vlucht, Daniel Vance op agressieve wijze.
“Daniel Vance? Ga rustig opzij, meneer,” beval de hoofdofficier in burger, terwijl hij zijn handen op Daniels schouders sloeg. Daniel zette meteen zijn hakken in de gepolijste vloer en zijn gezicht verstrakte tot een masker van pure paniek. “Waar gaat dit in hemelsnaam over?” eiste hij, zijn stem weerklonk tegen de muren. “Laat me gaan! Je begaat een vergissing!”