“Begrepen, Sandra,” antwoordde de kapitein, zijn stem grimmig en geconcentreerd. “We zijn nog veertig minuten verwijderd van de landing. Houd de cabine volledig kalm. Ik zal de JFK Port Authority verwittigen om dit discreet af te handelen aan de gate zodat we geen massale paniek veroorzaken in een volgeladen vliegtuig.” Toen het vliegtuig aan zijn steile daling naar New York begon, kwam de intercom tot leven die de passagiers opdroeg hun veiligheidsgordels vast te maken.
Door de plotselinge verandering in de cabinedruk schrok Daniel wakker. Hij keek meteen naar Chloe en zijn ogen vernauwden zich tot spleetjes toen hij de subtiele verandering in haar houding opmerkte. Ze leunde zwaar naar het gangpad, haar ogen gericht op Sandra. Daniels vuisten balden zich meteen, strakker dan eerst.
Hij leunde weer dicht tegen zich aan en fluisterde door zijn tanden, zijn gezicht donker van nieuwe woede. Chloe slaakte een scherpe, hoorbare snik en begroef haar gezicht in haar handen terwijl de motoren van het vliegtuig bulderden en zich verzetten tegen de windschering op lage hoogte. Sandra stond als een schildwacht met haar handen op het aanrecht. De wielen van het vliegtuig klapten uiteindelijk op de landingsbaan en begonnen aan het gespannen taxiën naar de terminal.