Photo Credit: Wikimedia Commons
Waarom de politie hem niet op tijd kon pakken
Waarom werd hij dan nooit gepakt toen de misdaden plaatsvonden? Een deel van het antwoord is simpel: de wereld was anders. Er waren geen deurbelcamera’s, geen automatische nummerplaatlezers, geen telefoontracering en geen internetspoor. Als een man wegreed uit een donkere berm of een straat in de stad, moesten rechercheurs vertrouwen op getuigen, geheugen en geluk, vaak lang nadat het moment al voorbij was.
De aanvallen doorkruisten ook verschillende politiezones. Dat betekende verschillende afdelingen, verschillende dossiers, verschillende prioriteiten en de gebruikelijke problemen die ontstaan als een zaak zich sneller ontwikkelt dan het systeem dat het behandelt. Tegenwoordig kunnen rechercheurs digitaal bewijsmateriaal binnen enkele seconden delen. In die tijd kon een cruciaal detail in een map zitten die mijlenver verwijderd was van een ander cruciaal detail.
Dan was er nog het voordeel van de moordenaar zelf: verwarring. Overlevenden en getuigen gaven beschrijvingen, maar trauma, duisternis, afstand en angst vertroebelden de geest. De moordenaar verborg zich achter letters en symbolen, maar hij liet niet het soort duidelijke bewijzen achter waar moderne rechercheurs van dromen. Hij gaf de politie een stem, geen gezicht, en stemmen zijn veel moeilijker te boeien als iedereen luistert, gokt en ruzie maakt over elk klein detail.