Toen werd de situatie ernstiger. Er verscheen een andere kokosnootoctopus in de buurt en plotseling voelde de vredige zeebodem als een klein eigendomsconflict. De rivaal kwam dichterbij, mogelijk geïnteresseerd in de schelp, de schuilplaats of het vreemde achtarmige object dat ernaast zat. Kokosnootoctopussen mogen dan klein zijn, ze lijken niet echt wezens die graag onroerend goed delen.
De eerste octopus verstevigde zijn positie en bleef dicht bij zijn schelp. De robot bleef naast hem als de stilste bewaker in de oceaan. De rivaal pauzeerde, inspecteerde het tafereel en leek te besluiten dat het de moeite niet waard was. Na een gespannen moment dreef hij weg over het zand, de kleine huiseigenaar achterlatend met zijn schelp, zijn maaltijd en zijn zeer vreemde robotische hulpje.