Zo’n huis verwacht je niet. Niet midden in een gewone buurt waar alles laag bij de grond blijft. De toren steekt boven de omringende huizen uit als iets dat is overgebleven uit een ander tijdperk. Donkere houten balken kruisen zich eronder en tillen het hele bouwwerk hoog boven de straat uit, terwijl palmbomen ver onder de ramen wuiven. Op het eerste gezicht lijkt het zelfs nauwelijks op een woonwijk.
Het lijkt meer op een oude wachttoren. Of een verlaten industrieel gebouw dat niemand ooit heeft afgebroken. En dan valt je iets vreemds op. Het is onderhouden. Het hout ziet er behandeld uit. De leuningen zijn schoon. Zelfs de ramen vangen het zonlicht op zonder dat een laag stof ze verzacht. Iemand zorgt duidelijk voor deze plek. Dat is het deel dat mensen doet stoppen. Want huizen komen meestal met context. Opritten. Gazons. Buren op ooghoogte.
Deze heeft niets van dat alles. Het staat boven alles eromheen, afgescheiden van de straten eronder op een manier die bijna opzettelijk lijkt. We stonden langer dan de bedoeling was in de buurt van de basis en probeerden te begrijpen waarom iemand ervoor zou kiezen om 60 meter hoog te wonen. En toen stapte de eigenaar naar buiten.