De neurale “snelweg” versus de binnenweg
Het moderne brein is erg goed geworden in uitbesteden. Verjaardagen leven in telefoons. Boodschappenlijstjes zitten in apps. Navigatiesystemen spreken hardop aanwijzingen uit. Zelfs onze gedachten worden vaak snel getypt, automatisch gecorrigeerd en ergens opgeslagen waar we misschien nooit meer kijken. Gemak dient de mens, natuurlijk. Niemand hoeft te doen alsof het leven beter was toen elke afspraak handmatig onthouden moest worden. Maar er is een verschil tussen het leven makkelijker maken en te veel kleine mentale trainingen uit de dag halen.
De hersenen reageren niet alleen op “grote” uitdagingen. Ze reageren ook op gewone wrijvingen: het kiezen van het juiste woord, het organiseren van een gedachte, het onthouden van een detail, het vormen van een plan of het verbinden van een idee met iets dat al bekend is. Het National Institute on Aging zegt dat mentaal bezig blijven de cognitieve gezondheid kan ondersteunen, vooral als de activiteiten zinvol zijn of betrekking hebben op leren. Neurologische beeldvorming toont aan dat wanneer we ons bezighouden met deze specifieke dagelijkse gewoonte, we een complex netwerk activeren waarbij de motorische cortex, het visuele systeem en de taalcentra van de hersenen allemaal tegelijk betrokken zijn. Dit gaat over neuroplasticiteit, of met andere woorden, door de hersenen te dwingen ingewikkelde fysieke bewegingen te coördineren met abstracte gedachten, creëren we dichtere neurale paden die ons helpen scherper te blijven.
Deze gewoonte is interessant omdat het niet dramatisch is, niet aanvoelt als lichaamsbeweging en er misschien niet eens indrukwekkend uitziet terwijl je het doet, maar het voegt een soort wrijving toe die de meeste schermen stilletjes wegnemen.
Lees verder om meer te weten te komen over waarom je hersenen het moeilijker vinden om informatie op te slaan waar ze gemakkelijk aan komen…