De woonkamer onder de rots
De woonkamer is waar iedereen verwacht dat de grotfantasie ongemakkelijk wordt. Het zou er zeker koud zijn. Het zou zeker echoën. Er zou zeker een vreemde geur van steen en vocht hangen. In plaats daarvan voelt het alsof je de gezelligste kamer ter wereld binnenstapt.
Marta heeft een diep crèmekleurige bank tegen een gebogen muur gezet, met zachte kussens die rommelig op de hoeken liggen. Een dik tapijt bedekt de vloer en in het midden staat een lage houten tafel met daarop meestal een theepot, een half afgemaakte kruiswoordpuzzel en een bord koekjes waarvan ze zegt dat ze “voor gasten” zijn Het plafond is aan de achterkant laag, waardoor de kamer eerder beschut dan benauwd aanvoelt. Warme lampen weerkaatsen licht tegen de stenen, waardoor de wanden van de grot ’s avonds goud kleuren. In de winter steekt Marta een kleine kachel aan die in een stenen nis is ingebouwd en de hele kamer gloeit als een lantaarn.
Maar de echte magie is het voorraam. In plaats van een enorme moderne opening in de rots te hakken, koos Marta voor één breed, rond raam dat uitkijkt over de vallei. Vanaf haar bank kan ze kijken naar de regen die over de heuvels trekt, de vogels die door de ochtendnevel schieten en de kinderen op de fiets die voor haar vreemde huisje langzaam afremmen. Ze kijken altijd twee keer.