De keuken rond de steen uitgehouwen
Marta’s keuken is niet groot, maar het is de kamer die mensen het eerst doet glimlachen. Het heeft het vrolijke praktische van een grootmoeders keuken en de vreemde schoonheid van iets dat rond een geheim is gebouwd. Het aanrecht volgt de natuurlijke curve van de grotwand, wat betekent dat niets perfect recht is. Eén plank leunt iets over in de steen. Eén hoek is onaangeroerd gelaten omdat Marta de vorm van de rots daar mooi vindt. “Dat,” vertelt ze bezoekers terwijl ze er trots op tikt, “is mijn decoratie.”
Er hangen koperen pannen aan zwarte haken, potten met gedroogde kruiden staan op een houten plank en er staat een kleine ronde tafel waar Marta elke ochtend ontbijt. Ze stond op een echte oven omdat, grot of geen grot, ze wist dat ze het bakken niet op zou geven. Op zondag komt de geur van brood door de voordeur het laantje op, iedereen die verwacht dat een grot naar mos en mysterie ruikt raakt in de war.
De bouwers wilden de meeste stenen achter panelen verbergen. Marta zei weer nee. Dus werd de keuken een mix van oud en nieuw: gladde kastjes, zachte verlichting, ruwe steen en een klein raam boven de gootsteen waar een paar potten basilicum hun best doen om te groeien. Het is niet strak. Het is niet showroom-perfect. Het is beter dan dat. Het ziet er bewoond uit.