Terwijl Arthur probeerde de verbluffend mooie, museumachtige ruimte om hem heen te verwerken, ging zijn telefoon plotseling af in zijn zak. Hij wierp een blik op het nummer en zag dat het zijn makelaarsbaas, Richard, was, die gewoonlijk alleen belde voor commerciële transacties van meerdere miljoenen dollars.
Wanhopig op zoek naar wat tijdwinst en om zichzelf te behoeden voor onmiddellijke verlegenheid tegenover Marian, wees Arthur naar de achterkant van het huis. „Vind je het erg als ik dit in de tuin afhandel?” stamelde hij, terwijl hij snel door een glazen schuifdeur naar een verborgen, prachtig vormgegeven balkon aan de achterzijde liep.
“Arthur! Waar ben je nu?” klonk Richards stem verontrust door de luidspreker. Toen Arthur bekende dat hij op Willow Lane 142 was, schreeuwde Richard bijna: “Ben je gek geworden?! Chloe heeft me je e-mails laten zien. Arthur, Marian Woodard is niet zomaar een oude dame—”