De slaapkamer is Clara’s stilste kamer en ook de kamer die ze het meest heeft beschermd tegen het “onzichtbare” idee. Terwijl één kant opengaat naar de bomen, is de rest van de kamer gehuld in zachte gipsen muren en linnen gordijnen. Ze wilde wakker worden met de natuur dichtbij, maar zich niet blootgesteld voelen als ze haar haar borstelt of sokken zoekt.
S Ochtends vult de kamer zich met zacht licht dat gefilterd wordt door bladeren. Clara zegt dat het voelt alsof ze in een elegante boomhut slaapt. Het bed is laag, de kleuren zijn rustig en de opbergruimte is verborgen achter eenvoudige houten panelen. Niets belemmert het uitzicht. S Nachts gaan de gordijnen helemaal dicht, waardoor de kamer een knus hutje wordt. Dat was belangrijk voor Clara, want het huis mag er van buiten dan gewaagd uitzien, het moest nog steeds het gewone leven ondersteunen. “Een huis kan slim zijn,” zegt ze, “maar je slaapkamer mag je nooit het gevoel geven dat je tentoongesteld wordt.”