Toen Clara Hughes voor het eerst aan haar vrienden vertelde dat ze een “onzichtbaar huis” wilde bouwen, moesten de meesten lachen. Niet omdat ze dachten dat het onmogelijk was, maar omdat Clara de minst mysterieuze persoon was die ze kenden. Ze was warm, spraakzaam, bakte altijd wel iets en nodigde altijd mensen uit voor een kopje koffie. Maar toch, na twintig jaar stadsleven, lawaai, verkeer en buren die dichtbij genoeg waren om elke kastdeur te horen, wilde ze een huis dat bijna verborgen aanvoelde.
Het idee ontstond tijdens een rustige wandeling op het platteland. Het viel Clara op hoe een stille vijver bomen, wolken en vogels dubbel kon laten lijken, alsof de natuur over zichzelf heen geschilderd had. Dat was het gevoel dat ze wilde: een huis dat niet om aandacht schreeuwde, maar zachtjes in het landschap verdween.
Dus kocht ze een smal stuk grond naast een klein stukje bos en werkte ze samen met een plaatselijke architect om een compact huis te creëren, gehuld in spiegels en glas. Van een afstand weerspiegelt het de lucht, de bomen en het gras zo goed dat bezoekers vaak even stoppen, met hun ogen knipperen en dezelfde vraag stellen: “Wacht… waar is het huis?”