Het tijdelijke onderkomen dat zeven jaar standhield
Aanvankelijk waren Daniel en Laura van plan om slechts één jaar in het omgebouwde kippenhok te blijven wonen. Hun nieuwe huis had een piepkleine slaapkamer, een badkamer en een gecombineerde keuken en woonkamer. Elk meubelstuk moest zijn plek verdienen. Er was geen logeerkamer voor bezoekers, en ze kwamen er al snel achter dat het hele huis rommelig kon aanvoelen als schoenen, jassen of servies rondslingerden.
Toen werd hun dochter Sophie geboren, drie jaar later gevolgd door hun zoon Ben. Daniel bouwde een klein slaaphoekje voor Sophie en paste de opbergruimte aan naarmate het gezin groeide. De kinderen speelden buiten onder de bomen, hielpen mee met het rapen van eieren van hun nieuwe kippen en ontbeten aan de klaptafel. Wat was begonnen als een ongebruikelijke manier om geld te besparen, werd het dagelijkse leven van het gezin.
Het hoofdgebouw werd nog steeds gerenoveerd, maar Daniel merkte dat hij steeds minder tijd besteedde aan het opjagen van de werkzaamheden om het af te krijgen. Het gezin had zich inmiddels op zijn gemak gevoeld in hun kleine huis. Op winteravonden kwamen ze gezellig bij elkaar op de bank, terwijl de maaltijden in de zomer vaak buiten op de houten veranda plaatsvonden. „Vroeger dachten we dat we een groter huis nodig hadden om ons op ons gemak te voelen,” gaf Laura op een avond toe. „Nu weet ik het niet meer zo zeker.”