Deze 88-jarige vrouw woont in een oud schuurtje in het bos – maar wacht maar tot je ziet hoe het er van binnen uitziet!

Laat de buitenkant met rust

Edna had één regel voor haar zoons: laat de buitenkant met rust. „Ik vind het mos mooi,” zegt ze. „De vogels vinden het ook leuk.“ Dus de buitenkant ziet er nog steeds uit zoals vroeger. De dakspanen zijn nog steeds grijs en de veranda staat nog steeds scheef. Het enige nieuwe dat je kunt zien, is een tweede klein raampje aan de zijkant. Edna wilde de bomen vanuit haar bed kunnen zien.

Binnen is bijna alles veranderd. De oude schuur had een met vuil bevlekte vloer, geen verwarming en spinnen in elke hoek. Dan en zijn broer hebben de schuur leeggehaald en het dak van binnenuit gerepareerd. Ze hebben isolatie in de muren en het plafond aangebracht en een nieuwe houten vloer gelegd. Een elektricien heeft stroom aangelegd vanuit het hoofdgebouw. Edna vroeg om een houtkachel, omdat ze haar hele leven al met hout heeft gekookt en gestookt. Een vakman heeft deze geïnstalleerd, met de juiste schoorsteenpijp en op veilige afstand van de muren. Er is ook een kleine elektrische kachel voor nachten waarin niemand hout wil sjouwen, en boven de deur hangen een rookmelder en een koolmonoxidemelder.

Dan komt elke ochtend langs met een armvol brandhout en de krant. Edna heeft een telefoon naast haar stoel staan, en haar kleinkinderen komen na schooltijd langs voor koekjes. „Mensen denken dat ik hier eenzaam ben,” zegt ze. „Ik krijg hier meer bezoek dan ik op de boerderij had.” Dan opent ze de scheve groene deur en laat ons binnen. Wat zich daarachter bevindt, lijkt in niets op de buitenkant. Kijk maar eens op de volgende pagina.