Toen Joan 84 werd, moest haar familie het gesprek aangaan waar elke familie zo tegenop ziet. Haar heup was niet meer wat het geweest was, de trap in haar oude huis was een dagelijks risico geworden en de brochures van verzorgingstehuizen lagen al op de keukentafel. Haar dochter Rachel zag het niet zitten. Dus keek ze uit het raam naar het lege stukje gazon achter het huis en kreeg een heel ander idee.
Zes maanden later stond het er dan. Een klein gebouw van één verdieping achter in de tuin, niet groter dan 400 vierkante voet, met grijze gevelbekleding en een licht hellend pad dat naar de voordeur leidde. Van buitenaf ziet het eruit als een heel net tuinbureau. De buren dachten dat het een opslagruimte was.
Dat is het niet. Achter die onopvallende voordeur gaat een compleet huis schuil — keuken, badkamer, slaapkamer, woonkamer — dat volledig is ingericht rond het leven van één vrouw. En zodra je binnenstapt, begrijp je waarom Joan zegt dat ze nog nooit zo gelukkig is geweest.