Zodra je de deur opent, valt je oog meteen op het licht. In plaats van de kleine, donkere kamers van haar oude huis stapt Joan nu een open ruimte binnen met een raam dat bijna over de hele breedte van de muur loopt. De vloer loopt in één vlak van de voordeur tot aan de achterwand — geen drempels, geen treden, niets waar een rollator achter kan blijven haken. Alles wat ze dagelijks gebruikt, ligt binnen handbereik zonder dat ze zich hoeft uit te rekken.
De keuken loopt langs één kant, met een aanrecht dat een paar inches lager is geplaatst zodat Joan zittend kan werken, en diepe lades in plaats van hoge kasten, zodat niets ooit uit het zicht raakt. Aan een klein tafeltje bij het raam drinkt ze elke ochtend haar koffie en kijkt ze toe hoe haar kleinkinderen over het gazon naar school lopen. Het voelt als een thuis, niet als een ziekenhuiskamer. Maar wacht, er is nog meer! Kijk op de volgende pagina…