Wandelaars ontdekken een huis dat in de heuvel is ingebouwd — en dan nemen ze een kijkje binnen

De keuken

De keuken lag naast de woonkamer en deelde de glazen wand met deze ruimte. De ochtendzon viel eerst op de eettafel en schoof naarmate de dag vorderde over de lichte stenen vloer. De kasten waren gemaakt van warm, lokaal eikenhout, waarbij de hoge opbergkasten tegen de verzonken muur waren geplaatst. Niets belemmerde het uitzicht door de ramen. Zelfs de afzuigkap was verborgen achter een houten afdekking.

Boven het aanrecht staken twee smalle dakramen door het plafond. Martin zei dat ze onmisbaar waren in de winter, wanneer de zwakke zon laag aan de hemel stond en het achterin de kamer anders somber zou kunnen aanvoelen. De eettafel stond gericht op het dal, niet op de keuken. Dat was bewust zo gekozen. Maaltijden, papierwerk en zelfs klusjes vonden daar vaak plaats, terwijl het weer voorbijglijdde achter het glas.

De keuken liet de minder romantische kant van het project zien. Het bouwen in een heuvel had geen geld bespaard. Het uitgraven was duur geweest. Dat gold ook voor de versterkte muren, waterdichte membranen, drainagelagen en gespecialiseerde isolatie. Martin had aanvankelijk gedacht dat het gebruik van de aarde de bouw zou vereenvoudigen. Het tegendeel bleek waar te zijn. Het huis werkte alleen maar omdat alles wat achter de afgewerkte muren verborgen lag, extra stevig was uitgevoerd. „Het uitzicht krijg je er gratis bij“, zei hij. „Het kost je geld om de heuvel in bedwang te houden.“