De slaapkamer
In de slaapkamer wordt dezelfde aanpak gehanteerd als in de rest van het huisje: meegaan met de leeftijd, niet ertegenin. Zichtbare balken geven vorm aan het plafond en de muren, waardoor de kamer hoeken krijgt die moeilijk opzettelijk te reproduceren zouden zijn. In plaats van alles symmetrisch te maken, beschouwt Amy de onregelmatige vormen als onderdeel van de indeling. Meubels staan waar ze het beste passen, in plaats van waar een moderne plattegrond voorschrijft dat ze zouden moeten staan.
Haar antiek komt hier goed tot zijn recht. Kisten, lampen, schilderijen en decoratieve voorwerpen vallen niet uit de toon tegen het oude houtwerk. Zacht beddengoed en textiel zorgen ervoor dat de kamer niet zwaar aandoet, terwijl persoonlijke spullen de sfeer ontspannen houden. Het effect is in de eerste plaats gezellig en pas in de tweede plaats historisch. Je merkt de oude structuur op, maar je kunt je ook voorstellen dat je hier slaapt zonder het gevoel te hebben dat je een overnachting in een tentoonstellingsruimte hebt geboekt.
Die balans is een van Amy’s sterkste keuzes. Een huis dat zo oud is, kan al snel te kostbaar worden. Eigenaren kunnen uiteindelijk bang worden om er ook maar iets aan te veranderen. Amy heeft duidelijk respect voor het gebouw, maar ze verwacht toch dat het als haar thuis functioneert. De slaapkamer is daar het bewijs van. De balken en verhoudingen weerspiegelen de geschiedenis van het huisje, maar het blijft een praktische ruimte voor het dagelijks leven.