De tuin
Achter het huisje is de tuin veel ruimer dan de compacte kamers doen vermoeden. Bloemen, struiken en volgroeide bomen vullen de ruimte, met paden die er kronkelend tussendoor lopen in plaats van in strakke lijnen dwars erdoorheen te snijden. Het voelt aan als een tuin die in de loop der tijd is gegroeid, in plaats van een die in een weekend is aangelegd. Dat past perfect bij het huis. Een strak gesnoeide, moderne tuin zou hier bijna verdacht staan.
Amy heeft de beplanting gevarieerd en ongedwongen gehouden. Bij het huis staan potten in groepjes. Hogere planten verzachten de uitstraling van muren en hekken. Verschillende texturen overlappen elkaar, waardoor de tuin er anders uitziet, afhankelijk van waar je staat. Het biedt het huisje ook een buffer tegen de buitenwereld. Vanuit de achterdeur zie je vooral groen in plaats van verkeer, borden of naburige gebouwen. Het huis voelt plotseling als een verborgen oase.
De tuin breidt ook Amy’s verzamelpassie uit tot buiten de voordeur. Oude potten, siervoorwerpen en praktische spullen kunnen worden hergebruikt in plaats van vervangen door bij elkaar passende sets uit de tuincentrum. Niets hoeft perfect te zijn. Een verweerd oppervlak is juist een pluspunt. Na kamers vol donkere balken en dichte muren is dit het huisje dat even op adem komt. Boven je hoofd is de lucht, er is ruimte om rond te dwalen en ruimte om het huis vanuit een andere hoek te bekijken.