De wind was al sinds de middag aangewakkerd, maar tegen de avond klonk hij anders. Hij beukte in harde vlagen tegen de hut en blies sneeuw door elke kleine spleet rondom de deur. Buiten was de nederzetting verdwenen. Geen hekken. Geen weg. Geen daken van buren. Alleen witte lucht en duisternis. Binnen stookten de gezinnen hun kachels op en luisterden ze. Het laatste wat ze hoorde, was een man die tegen zijn vrouw riep: „Het wordt erger.“
Nu stond ze in haar hut, naast haar kachel, en drukte één hand tegen de koudste muur van haar hut. Ze had zich wekenlang op dit soort weer voorbereid. Mensen hadden haar aan het werk gezien. Sommigen hadden gelachen. Nu lachte niemand meer. Daarvoor was de storm te luid. Ze keek naar het raam, waar de sneeuw al tot halverwege het glas was opgestapeld. ‘Houd je deken goed vast,’ zei ze tegen het kind naast haar. ‘We zullen hier misschien nog wel even blijven.’
De uren verstreken. De temperatuur bleef dalen. Het vuur had hout nodig, maar niet zoveel als ze had gevreesd. Dat verraste haar. Ze raakte de muur weer aan. Hij was koud, maar niet pijnlijk koud. Iets buiten hield de kracht van de wind tegen. Het idee waar iedereen de spot mee had gedreven, werd eindelijk op de proef gesteld...