De klap klonk alsof iemand een zware deken tegen de hut had gegooid. De muur trilde, maar de hevigste wind bereikte de houten balken niet met dezelfde kracht. Buiten bogen de gebundelde stengels tegen hun touwen. Sneeuw propte zich in de ruimtes eromheen. De vrouw keek door een heldere plek in het raam totdat ze niet meer kon zien waar de bundels ophielden en de storm begon.
Enkele uren later werd het verschil binnenin duidelijker. Bij de vloer was het in de hut nog steeds koud, en niemand zou het comfortabel hebben genoemd. Toch hield de kachel het vol. De vrouw legde er wat hout bij en wachtte daarna langer dan normaal voordat ze nog meer toevoegde. Haar dochter stak haar handen uit naar de warmte. ‘Het werkt toch wel, hè?’ vroeg ze. De vrouw keek naar de muur. ‘Het helpt wel,’ zei ze. Ze wilde niet meer beweren dan ze wist.
De zonnebloemstengels gaven geen warmte af. Ze vertraagden het warmteverlies en temperden de kracht van de wind. De sneeuw die zich aan de buitenkant ophoopte, zorgde voor een extra beschermende laag. Dat was precies waar de vrouw op had gehoopt. Maar de storm werd nog steeds heviger. De echte test was of de bundels tot de ochtend op hun plaats zouden blijven.