Moderne onderzoekers binden geen hele zonnebloemstengels rond huizen. Ze malen, scheiden, mengen, persen en testen het materiaal zorgvuldig. Wat hen interesseert, is de structuur binnenin de stengel. Het merg van de zonnebloem is licht en poreus, terwijl het buitenste deel taaier en vezeliger is. Beide delen kunnen na de oogst worden beschouwd als landbouwafval. In plaats van dat materiaal te verbranden of weg te gooien, hebben onderzoekers zich afgevraagd of het onderdeel kan worden van een bouwproduct.
De resultaten zijn echt veelbelovend. In één onderzoek werd een isolerend composietmateriaal gemaakt van deeltjes van zonnebloemstengels en chitosan, een bindmiddel van natuurlijke oorsprong. Het materiaal bleek qua thermische prestaties te kunnen concurreren met andere biogebaseerde isolatieproducten. In een ander onderzoek werden zonnebloemstengels gecombineerd met textielafval om isolatieblokken voor gebouwen te maken. Uit tests bleek dat het materiaal warmteoverdracht kon verminderen en voldeed aan de door de onderzoekers geteste norm. De oude stengel was geen afval meer. Het was een bouwmateriaal geworden.
Dat betekent niet dat een bundel stengels gecertificeerde isolatie in een moderne woning zou moeten vervangen. Bouwmaterialen moeten bestand zijn tegen vocht, brand, ongedierte, voldoende sterkte bieden en voldoen aan de lokale bouwvoorschriften. Maar het basisprincipe is bekend: creëer een stabiel materiaal met veel kleine luchtruimtes, waardoor warmte langzamer door het materiaal stroomt. Op de volgende pagina vind je een modern voorbeeld van het gebruik van zonnebloemen in bouwmaterialen...