Vrouw vindt nest van reusachtige mieren — waarna deskundigen ontdekken wat er nog meer in zit…

Dr. Leila Anand kwam die middag aan met monsterkoffers. Ze bevestigde al snel Owens bevindingen. „Ze zijn waarschijnlijk via de aarde rond een geïmporteerde plant hier terechtgekomen,” vertelde ze aan Mary. De appelboom was inheems. Wat Leila veel meer zorgen baarde, was de enorme omvang van de kolonie en het feit dat deze in contact stond met het huisje.

Een assistent liet een camera in een tunnel zakken, terwijl Mary toekeek vanuit de gesloten keukenraam. Op het scherm waren kamers te zien die vol zaten met larven, werksters en verspreide blauwe korrels. Sommige mieren droegen de deeltjes in hun kaken. Andere liepen door blauw stof dat hun poten en lichamen bedekte. Bij één kamer lagen verschillende dode werksters. ‘Wat is dat voor materiaal?’ vroeg Mary via de radio van Leila. ‘Dat weten we nog niet,’ antwoordde Leila.

Ze weigerde te raden waarom de mieren het hadden verzameld. Er werden monsters in bakjes verzameld voor chemische analyse. Nog geen uur later belde het laboratorium. Leila luisterde zwijgend en vroeg de technicus vervolgens om het resultaat te herhalen. “Sluit alles goed af,” zei ze. “Niemand mag die bakjes nog openen zonder volledige bescherming.” Mary kwam dichterbij. ‘Wat hebben ze gevonden?’ Leila trok haar handschoenen uit en keek in de richting van het huisje. ‘Genoeg om dit terrein onveilig te maken. Pak in wat je nodig hebt. Jij en Pip moeten vanavond vertrekken.’