Een oude man liet een verzegelde envelop achter in de metro – toen een meisje die vond, veranderde haar hele toekomst!

Er flitste plotseling een idee door zijn wijze ogen. ‘Je zei daarnet dat je naar de nabijgelegen Academie voor Schone Kunsten gaat, klopt dat?’ vroeg hij zachtjes. Hina knikte tussen haar stille snikken door, en de glimlach van de oude man werd warmer. ‘Wat moest je keramiekopdracht eigenlijk voorstellen?’ Tussen stille ademhalingen door beschreef ze de traditionele structurele motieven en historische technieken die ze had proberen vast te leggen.

"Volg me maar," zei de oude man met rustige autoriteit, terwijl hij haar gebaarde om met hem mee te lopen. Hij leidde haar het drukke station uit en door een historische zijstraat, waar hij halt hield voor een statige handelsbank met een marmeren gevel. Hij begroette het hoofd van de beveiliging met een vertrouwd knikje en leidde Hina via een beveiligde lift naar de vleugel met de privékluizen.

Hij ontgrendelde een zware stalen kluis en deed een stap opzij om Hina een blik binnenin te gunnen. Hina slaakte een kreet van verbazing; haar verdriet verdween onmiddellijk toen haar blik over de prachtige inhoud gleed. De kluis stond vol met adembenemende houten en keramische kunstvoorwerpen, stuk voor stuk vervaardigd met buitengewone precisie en onmiskenbare schoonheid. Het was een ware schatkamer van traditionele Japanse kunstzinnigheid.