De volgende ochtend pakte Arthur de koffer weer zorgvuldig in. De professor legde uit dat de koffer verloren was gegaan tijdens een gehaaste luchthaventransfer op weg naar een museumtentoonstelling. De luchtvaartmaatschappij had de koffer niet kunnen traceren en bood hem een schadevergoeding aan. Hij kon niet verklaren hoe het nu, maanden later, op deze stapel veilingen terecht was gekomen.
Professor Varga bood Arthur geld aan, maar Arthur weigerde. Hij had de koffer niet geopend om rijk te worden. In werkelijkheid had hij iets beters gekregen. Voor het eerst in jaren had hij een verhaal te vertellen en ergens heen te gaan.
Een week later bezocht Arthur het kleine huis van de professor, waar de lucht rook naar gebrande koffie en warme suiker. Samen maakten ze de oude machine schoon, zetten de kleine koperen wieltjes aan het draaien en zetten een kopje van een bijna honderd jaar oud recept. Arthur nam een slok en glimlachte. De koffer had hem een vriend gebracht, een avontuur en een herinnering dat zelfs een gewone middag je een verrassing kan brengen.