IJsbeer loopt steeds weer een dorp in het Noordpoolgebied binnen — en dan ziet ze wat er in zijn bek zit…

Het leven in Dikson hield in dat men zich moest houden aan strenge overlevingsregels die van generatie op generatie waren doorgegeven door de stoere kolonisten in het Noordpoolgebied. Iedereen die langs de ijzige kust woonde, kende de belangrijkste wet van de toendra: benader onder geen enkele omstandigheid een wilde ijsbeer. Zelfs een jonge beer beschikte over genoeg brute kracht om een volwassen mens binnen enkele seconden te verpletteren.

Nastya herinnerde zich dat ze dezezelfde beer drie dagen geleden had gezien langs de grillige richels van het zee-ijs, net buiten de grenzen van de nederzetting. Het jonge vrouwtje had er zelfs van een afstand al uitgemergeld uitgezien; haar ribben waren vaag zichtbaar onder een vuile vacht die vergeeld was. Het was voor elke inwoner duidelijk dat het dier in het barre winterklimaat van de honger leed.

"Als die beer in de buurt van de huizen blijft, zal iemand hem moeten neerschieten. Het alternatief is dat er iemand gewond raakt," had haar buurman Nikolai de avond ervoor tijdens de spoedvergadering in het gemeentehuis gewaarschuwd. De dorpsoudsten hadden tot laat in de avond gediscussieerd over de toenemende bedreiging voor het lokale vee. Verschillende angstige inwoners eisten toestemming om op het uitgehongerde dier te jagen voordat het een huis zou binnendringen. Maar anderen hadden gevraagd om voorzichtigheid te betrachten. Niemand had een definitief plan van aanpak.