IJsbeer loopt steeds weer een dorp in het Noordpoolgebied binnen — en dan ziet ze wat er in zijn bek zit…

Toen ze zagen wat de oorzaak was van het lijden van de beer, veranderden Viktor en de dorpsbewoners volledig van houding: ze hielden om de beurt de wacht bij het verzwakte dier terwijl ze op hulp wachtten. Net toen de schemering inviel, weerklonk het zware gebrom van helikopterbladen door de dichte wolken. Het noodreddingsteam had de gevaarlijke vlucht getrotseerd en landde in een wervelende wolk van witte sneeuw om hun uitrusting uit te laden.

Geschrokken door het gebrul van de rotors sleepte de verzwakte beer zich van de sneeuwbank af en trok zich terug in de richting van de toendrahellingen. Nastya en Viktor boden aan om de specialisten door de steeds heviger wordende sneeuwstorm te leiden om haar te vinden voordat ze volledig uit het zicht zou verdwijnen. Ze volgden haar spoor door verblindende sneeuwverstuivingen, vastbesloten om haar voor het vallen van de avond te bereiken.

Uiteindelijk vonden ze het jonge vrouwtje, dat drie mijl verderop in een diepe sneeuwbank was ingestort; haar ademhaling was pijnlijk oppervlakkig. De hoofddierenarts onderzocht haar door zijn optische afstandsmeter en constateerde dat ze een kritiek laag gewicht had van minder dan negentig kilogram. Terwijl hij een verdovingspijl in zijn geweer laadde, waarschuwde hij het team dat het toedienen van een verdovingsmiddel aan zo’n ondervoed dier een enorm risico op hartfalen met zich meebracht.