Tijdens een sneeuwstorm bij -15 graden bleef de hond van een 72-jarige vrouw maar naar het raam grommen. Toen ze door het glas keek, bevroor haar bloed…

Met bonzend hart pakte Evelyn haar vaste telefoon en belde Marcus, een plaatselijke hulpsheriff en een oude vriend van de familie. Binnen twintig minuten sneed het felle licht van de koplampen van zijn 4x4-dienstauto door de sneeuwstorm op haar oprit. Marcus stapte naar binnen en klopte de zware sneeuw van zijn laarzen af. Hij pakte een zaklamp en liep een rondje door haar tuin, maar kwam terug terwijl hij zijn hoofd schudde, met een zachte, meelevende blik op zijn gezicht.

"De wind waait daar met vlagen veertig knopen, Evie," zei Marcus zachtjes, terwijl hij een mok koffie voor zichzelf inschonk. "Echte voetafdrukken zouden binnen enkele seconden onder de sneeuw verdwijnen, maar ik heb niets gezien. Weet je zeker dat je niet gewoon rondwaaiende takken hebt gezien? Afzondering en koud weer kunnen je zinnen op het verkeerde spoor zetten."

Evelyn voelde een vlaag van defensieve frustratie. „Duke heeft het ook gezien, Marcus. Hij weet het verschil tussen een dennenboom en een mens.” Marcus glimlachte vermoeid en legde troostend een hand op haar schouder. „Ga maar even rusten, Evie. Ik ga wel op de heuvelweg patrouilleren.”