Tijdens een sneeuwstorm bij -15 graden bleef de hond van een 72-jarige vrouw maar naar het raam grommen. Toen ze door het glas keek, bevroor haar bloed…

De kou trof Evelyn als een fysieke klap en snoof de lucht uit haar longen. Kniehoge sneeuwbanken trokken aan haar laarzen terwijl ze moeite had om Duke bij te houden. De wind gierde door de dennennaalden, waardoor het zicht beperkt bleef tot een paar feet.

Evelyns artritis speelde op met scherpe pijnen, maar uit angst bleef ze vooruit lopen. Duke leidde haar door het dichte bos, zijn neus laag bij de sneeuw, een spoor volgend dat alleen hij begreep. Ze drongen dieper door in het staatsbosgebied – een verboden zone waar de lokale bevolking zich in de winter zelden waagde. Het sloeg nergens op. Als er hier echt iemand was, riskeerde die onderkoeling.

Plotseling vertraagde Duke zijn pas. Evelyn baande zich een weg door een struikgewas van met rijp bedekte hemlocktakken en struikelde een kleine natuurlijke open plek op. In een sneeuwbank lag een zwaar camouflagezeil, vastgezet met stenen. Onder het zeil zoemde een reeks hightechapparatuur zachtjes, verlicht door de zachte, griezelige flikkering van een blauw LED-lampje.