Tijdens een sneeuwstorm bij -15 graden bleef de hond van een 72-jarige vrouw maar naar het raam grommen. Toen ze door het glas keek, bevroor haar bloed…

"Haal hem alsjeblieft weg!" smeekte de vrouw, terwijl haar tanden onbedaarlijk klapperden van de kou. "Ik ga je geen kwaad doen! Ik ben dr. Aris – ik ben onderzoeker bij het geologisch onderzoeksteam van de staat!“ Evelyn hield het harnas van Duke stevig vast, haar ogen vernauwd van wantrouwen. Duke bleef in zijn verdedigingshouding staan, een muur van spieren tussen hen in.

"Als je een wetenschapper bent, waarom bespioneer je dan mijn huis?" vroeg Evelyn op scherpe toon, terwijl haar stem door de wind heen klonk. "Waarom zijn er microfoons op mijn woonkamer gericht?" vroeg ze. "Ik was je niet aan het bespioneren!" stamelde dr. Aris, terwijl ze haar handen hoger hief toen Duke een zacht, waarschuwend gesnuif liet horen. "Ik heb eerder geprobeerd naar je hut te lopen om een briefje achter te laten, maar de sneeuwstorm kwam zo snel opzetten dat ik in paniek raakte en me terugtrok in mijn apparatuurhut!"

"Dat verklaart nog niet waarom je mijn huis filmt," wierp Evelyn koeltjes tegen. "Dat apparaat is niet bedoeld om je huis te filmen!" schreeuwde dr. Aris boven het geluid van de wind uit. "Ik kan alles uitleggen, maar laat me alsjeblieft wat dichterbij komen voordat ik bevries!"