Bliksem splijt rotsblok doormidden — wat de boswachters eronder aantroffen, joeg hen de stuipen op het lijf

Die middag reed er een zwarte SUV het boswachtersstation binnen. Calvin Rusk, de regionale directeur van North Ridge, stapte uit. In eerste instantie was hij best vriendelijk. „Ik heb gehoord dat de storm een aantal interessante oude documenten aan het licht heeft gebracht.” Vivian hield haar gezicht in de plooi. „Wat voor soort documenten?”

Rusk aarzelde. „Blijkbaar landmeetgegevens.” Vivian voelde dat Jonah haar kant op keek. Het park had geen informatie vrijgegeven over de inhoud van de doos. Zelfs de meeste medewerkers hadden alleen te horen gekregen dat er een onbekend historisch voorwerp was teruggevonden. „Wie heeft je verteld dat het landmeetgegevens waren?” vroeg Vivian. Rusk glimlachte. „Mensen praten nu eenmaal.“

Hij veranderde snel van onderwerp. North Ridge, zei hij, zou graag historici en juristen ter beschikking stellen om alles wat met hun eigendom te maken had te onderzoeken. Vivian antwoordde: „Ik heb niet gezegd dat jullie eigendom erbij betrokken was.” Deze keer verdween Rusks glimlach volledig. Nadat hij was vertrokken, sloot Jonah de kantoordeur. ‘Hij wist van het onderzoek voordat we iets openbaar hadden gemaakt.’ Vivian knikte. De inbraak werd plotseling een stuk logischer. Maar het riep een grotere vraag op. Hoe kon North Ridge weten wat Vale onder de rots had verborgen, terwijl de kist al sinds 1778 verzegeld was?