Bliksem splijt rotsblok doormidden — wat de boswachters eronder aantroffen, joeg hen de stuipen op het lijf

De volgende ochtend bestudeerde Jonah gedetailleerde foto’s van Vale’s notitieboekje. „Vivian, kom eens kijken.” Hij wees naar een gescheurde rand bij de rug. „Er is een pagina verwijderd voordat Vale de doos verzegelde.” Aantekeningen eromheen verwezen naar getuigen en iets dat het „tweede vaste merkteken” werd genoemd.

Vivian ging naast hem zitten. ‘Een willekeurige locatie?’ Jonah tikte nog een vermelding aan. ‘Miller’s Crossing. Keer op keer.’ De oude nederzetting had aan het eind van de 18e eeuw vlakbij het betwiste bos gestaan. Vale beweerde dat arbeiders daar hadden gezien hoe mannen van Harwood ’s nachts grenspalen verplaatsten. Toen ging Vivians radio af. North Ridge bracht meer machines de vallei in. „Ze versnellen het tempo,” zei ze. „Waarom?” vroeg Jonah. Vivian keek naar de kaart van Vale. „Misschien willen ze niet dat we ontdekken wat er daar nog ligt.”

Een uur later vond Jonah een bewaard gebleven getuigenverklaring uit 1778. „Luister hier eens naar.” Hij las de laatste zin hardop voor: „De ware grens begint bij de steen boven Miller’s Crossing.” Vivian pakte haar jas. Jonah keek haar aan. ‘Ga je nu al?’ ‘Als die steen nog bestaat, wil ik hem vinden voordat North Ridge dat doet.’