Mijn vriend vertelde me dat hij bij zijn vrouw weg zou gaan — en toen nodigde zijn vrouw me uit voor zijn verjaardagsfeestje…

Hoe verder Eileen scrolde, hoe erger het werd. Een zonovergoten achtertuin, een schommel, Laura’s arm om Mark heen tijdens een barbecue twee zomers geleden, met als bijschrift ‘mijn hele hart’. Dit was niet het beeld van een man die zich door een dood huwelijk heen sleepte, wachtend op het juiste moment om het nieuws aan zijn reeds ‘vervreemde’ vrouw te vertellen.

Ze herinnerde zich elke zin die hij haar had voorgeschoteld. „We zijn eigenlijk alleen nog maar in naam samen.” „We stellen de scheiding uit totdat ze weer op eigen benen kan staan, maar het huwelijk is niet meer echt.“ „We zijn allebei al jaren ongelukkig.“ Ze had elk woord geloofd, want wie verzint er nu zulke specifieke, trieste details, tenzij het waar is?

Alleen had hij het niet verzonnen. Hij had het geoefend. Ergens tussen zijn tijd met haar en zijn late ‘werkgesprekken’ had Mark twee complete relaties opgebouwd op dezelfde basis, met dezelfde bouwstenen, waarschijnlijk in dezelfde toon. Eileen zat om middernacht op de badkamervloer, staarde naar de Instagram van een vreemdeling en voelde hoe iets veranderde van hartzeer in iets kouders en nuttigers: nieuwsgierigheid naar hoe ver dit precies ging.