Mijn vriend vertelde me dat hij bij zijn vrouw weg zou gaan — en toen nodigde zijn vrouw me uit voor zijn verjaardagsfeestje…

Eileen stuurde Laura voorzichtig een sms’je met de vraag of ze haar kon ontmoeten, en was aangenaam verrast toen Laura daarmee instemde. Eileen had verwacht dat Laura tegen haar zou gaan schreeuwen, met een deur zou slaan of op zijn minst een drankje naar haar zou gooien. In plaats daarvan stond Laura bij de deur van het café en zag eruit als een vrouw die al haar woede al had verbruikt en niets meer over had voor de andere vrouw.

"Nou," zei Laura terwijl ze in het zitgedeelte ging zitten. "Hoe lang vertelt hij je al dat we in aparte kamers slapen?" "Acht maanden," zei Eileen. "Wat heeft hij je verteld?" "O, de gebruikelijke smoesjes over werk, zakenreizen, stress, enzovoort."

Laura haalde haar telefoon tevoorschijn. Ze gingen regel voor regel door – Eileens sms’jes tegenover die van Laura – en ergens rond de twintigste minuut veranderde de afschuw in iets dat meer op hysterie leek. Hij gebruikte dezelfde bijnamen. Steeds precies om 21.00 uur hetzelfde excuus: „Lange dag, kan niet praten“, elke keer weer. Dezelfde monoloog over dat zij ‘de enige is die hem echt ziet’. Hij had niet eens de moeite genomen om twee verschillende teksten te schrijven. Laura veegde haar ogen af van het lachen en zei: ‘Ik heb bijna respect voor die efficiëntie.’ Eileen had dat niet. Maar ze begon te begrijpen waarom Laura niet meer huilde.