Brennans herinzending kwam zes dagen later binnen. Dit keer was het zijn eigen werk — de schrijfstijl was ruwer en leunde zwaar op vage uitspraken als „het deed me beseffen hoeveel mijn familie voor me doet“. Ze beoordeelde het volgens dezelfde rubriek die ze voor elke leerling gebruikte en gaf het een C.
Het beleid voor herinzending beperkte de score tot zestig procent van het oorspronkelijke cijfer, en het werk zelf rechtvaardigde slechts een C, dus het door het systeem geregistreerde cijfer was een C-min. Ze mailde de Holloways de beoordeelde rubriek voordat zij haar konden mailen.
De volgende dag hoorde ze Brennan tegen twee klasgenoten zeggen dat juffrouw Nair „het op hem gemunt had“. Hij wist niet dat ze twee stappen buiten de deur stond. Ze liep naar binnen, zette haar tas neer en begon met de les. Aan de andere kant van het lokaal zag ze dat Deacon Brennan argwanend in de gaten hield. Ze schreef een vraag op het bord en de les begon. Die avond begon ze met het ontwerpen van het eindproject voor het semester. Ze had er al een tijdje over nagedacht. Nu wist ze precies wat het moest worden.