De opdracht heette de ‘Written Argument Defense’. Elke student zou een onderwerp kiezen waarover hij of zij een oprechte mening had, een betoog van twee pagina’s schrijven en dat vervolgens live voor de klas verdedigen. De verdediging was geen toespraak.
Studenten zouden een samenvatting van één minuut geven, waarna mevrouw Nair ongeveer vijf minuten lang vervolgvragen zou stellen, rechtstreeks ontleend aan wat ze hadden geschreven. De beoordelingscriteria werden in eenvoudige taal uitgelegd op de hand-out: Is je hoofdpunt duidelijk? Onderbouw je het met feiten of voorbeelden? Klopt je betoog van begin tot eind? Kun je vragen over je eigen tekst beantwoorden? Begrijp je eigenlijk wel wat je hebt geschreven?
De live verdediging telde mee voor zestig procent van de totale projectscore. Dat vertelde ze de klas op een maandag. Een paar leerlingen kreunden. Ze vertelde hen dat de vervolgvragen alleen dingen zouden zijn die iedereen die het essay echt zelf had geschreven, zonder aarzelen zou kunnen beantwoorden. Tijdens deze uitleg hield ze Brennan in de gaten. Hij zat half gedraaid in zijn stoel, wisselde briefjes uit en maakte sluwe opmerkingen tegen zijn vriend. Aan de andere kant van het lokaal keek Deacon verslagen.