De volgende ochtend kwam Caroline aan. Michael volgde tien minuten later met hun ouders. Hij stapte glimlachend uit zijn auto. ‘Dus zijn we nu de Beroemde Vijf? Die onze eigen mysteries oplossen?’ Andrew negeerde hem en leidde iedereen naar binnen. Het huisje zag er net zo teleurstellend uit als voorheen. Dat leek Michael aan te moedigen. ‘Ik vind nog steeds dat opa jou het kortste eind heeft gegeven.’
Andrew schoof Walters stoel opzij en rolde het tapijt op. Het gelach verstomde. Caroline staarde naar het ijzeren luik. Hun moeder fluisterde: „Hing dat daar altijd al?” Andrew opende het en liet hen de trap zien. Hij legde uit wat hij beneden had gevonden, waaronder de stalen deur en de bonnetjes. Andrew vertelde hen dat hij niets wilde openmaken zonder dat de rest van de familie erbij was om het te zien.
Ze daalden langzaam af. Op de overloop hield Andrew de handgeschreven cijfers omhoog. Michael keek naar de ventilatiebuis en de zware deur. ‘Het is een bunker,’ zei hij. ‘Opa heeft voor zichzelf een bunker gebouwd.’ Hun vader knikte. Het leek mogelijk. Andrew draaide de cijfers op de draaiknop. Er gebeurde niets. Toen zag hij het koperen sleutelgat eronder. Hij stak de sleutel van Walter erin terwijl hij het laatste cijfer vasthield. Van achter de deur klonk een diepe klik. Caroline deed een stap achteruit. Andrew greep de klink vast en trok eraan. Eindelijk ging de deur langzaam open.