Ze hebben twee keer grondig gezocht. Er was geen leeg frame, geen ontbrekende haak en geen open kist. Andrew keek achter de planken, terwijl Caroline de papieren van Walter doorzocht. Michael doorzocht de opbergdozen. Hun vader opperde dat Walter het voorwerp misschien had verkocht en vergeten was de lijst bij te werken. Toen vond Caroline een factuur van de nalatenschap in een map.
Op één regel stond: „groot landschap, onbekende kunstenaar, beschadigde lijst.” Daarnaast had Walter de initialen E.H. geschreven en een datum van bijna veertig jaar eerder. Op een ander briefje stond: „Toeschrijving onzeker.” Niemand van hen begreep waarom juist dat ene schilderij zoveel aandacht had gekregen. Andrew herinnerde zich dat Walter met kunstspecialisten had samengewerkt.
Er schoot hem een naam te binnen: Martin Doyle. Martin was een van Walters oudste zakelijke contacten geweest, hoewel Andrew hem al jaren niet meer had gezien. Andrew zocht zijn nummer op in Walters adresboek en belde hem op. Na een paar keer overgaan nam Martin op. Andrew vertelde over het huisje, de collectie en het ontbrekende inventarisitem. Er viel een lange stilte. ‘Lees dat item nog eens voor,’ zei Martin. Andrew deed dat. Martin werd stil. ‘E.H. Landscape?’ herhaalde hij. ‘Verplaats niets. Ik kom morgen,’ zei Andrew. ‘Waarom?’ vroeg Andrew. Martin antwoordde: ‘Omdat ik denk dat ik weet waar Walter naar op zoek was.’