Hij raakte tijdens de reddingsoperatie vermist — maar toen zorgde een alarmerende ontdekking in zijn kamp ervoor dat alles veranderde

Het notitieboekje zorgde voor een andere sfeer. Oliver had Mia niet gezien. Hij had een signaal gehoord voorbij de oude weg en had vervolgens touw, proviand en EHBO-spullen bij elkaar gezocht. In zijn aantekeningen beschreef hij een weggespoeld pad boven een kloof. Hij dacht dat Mia het pad was overgestoken voordat de helling achter haar was ingestort.

Tom las verder. Uit Olivers dossiers bleek dat bij eerdere verdwijningen hetzelfde patroon te zien was. Wandelaars lieten gemarkeerde paden achter bij vergeten kruispunten van houtkapwegen, volgden oude paden bergafwaarts en kwamen vervolgens bij kliffen, rivieren of aardverschuivingen terecht. Uiteindelijk raakten de wegen begroeid met planten, totdat ze op moderne zoekkaarten als ongerept bos werden weergegeven. Oliver had jarenlang besteed aan het uitstippelen van die routes en het terugvinden van uitrusting. Dezelfde bochten en doodlopende wegen kwamen keer op keer voor, vaak mijlen buiten de gebieden die de zoekers al hadden afgezocht.

In één notitieboekje stond een met de hand getekende kaart van het westelijke dal. Oliver had tientallen wegen aangegeven die niet in de registers van de provincie voorkwamen. Een rode lijn gaf zijn geplande route naar Mia aan. Daarnaast had hij een waarschuwing geschreven over onstabiele grond en een ingestorte brug. Lena bestudeerde de kaart en nam vervolgens via de radio contact op met de commandopost om alle beschikbare zoekteams een andere koers te laten varen. Voordat ze konden vertrekken, vond Tom een vers briefje dat onder de kaart was gestopt. Er stond slechts één zin op: „Als ik niet terugkom, volg dan de fluitjes.“